Füsûs’ül-Hikem Yorumlu Özeti (16/4.Bölüm Süleyman)

Rasuller; “Benim mesajım sana ulaştı, iman edersen et etmezsen kafir olarak ölürsün” mektubunu gönderecek basit insanlar değildir. Mesajı ya da mektubu taşıyan seçkin elçiler önce Allah ve Allah sistemini izah eden Risalet ilmini beyan ederler. Eğer davet edilen davete olumlu bakarsa Rasuller o beldeyi ve kişiyi/kişileri eğitmek için bir heyet gönderirler.

Füsûs’ül-Hikem Yorumlu Özeti (16/3.Bölüm Süleyman)

Kur’an yine bu olayda Rasullerle, velilerin ve cinlerin arasında geçen olayı üstünlük gösterisi ve yarışı amacıyla anlatmıyor.  Allah’ın her birimde aynı özellikte tecelli eden kudret ve kuvvetinin niyetlere göre açığa çıkış modellerini tanıtıyor ve tercihimizin kendi özümüzdeki gücü tanımak ve Hz. Süleyman ve veliler misali Allah için kullanmak olmasını istiyor.

Füsûs’ül-Hikem Yorumlu Özeti (16/2.Bölüm Süleyman)

Muhyiddin İbn Arabî gibi zâtların tefekkürlerini Kur’an’a ters kabul edenlere göre… Kur’an sembollerine hiçbir anlam vermemek gerekir. Onlar şöyle derler; “âyetlerin ve Kur’an kavramlarının gerçeğini ancak Allah ve Rasulü bilir, biz bilemeyiz,  biz düşünemeyiz, anlam veremeyiz, sadece olduğu gibi okuruz, yanlış anlam verirsek günaha gireriz” Bu zihniyet Kur’an’ın “düşünün” emrini “düşünmeyin” e dönüştürmüş ve “Kur’an’ı sadece iki kişi bilir; birisi ötelerdeki yüce Allah birisi de aşağıdaki peygamberi” mantığına hapsetmiştir.

Füsûs’ül-Hikem Yorumlu Özeti (16/1.Bölüm Süleyman)

Hz. Süleyman ismi ile anlatılan “insan”dır. İnsan ile anlatılan da bedenini disiplin altına almış, bilinci ile var olmanın farkına varmış olan ve kalb ile varlık ve yokluk ikileminden de kurtulup Allah ismi ile anlatılanın şuuruna varmış kişidir/bireydir/birimdir. Bu seviyedeki insanı tasavvuf “Hazreti İnsan / İnsanlık boyutunun zirvesindeki bilinç ve kalb” kavramı ile anlatır. Hz. Süleyman da bir Hz. İnsan’dır.

Füsûs’ül-Hikem Yorumlu Özeti (15/10.Bölüm İsa)

Kur’an’ın anlatım tekniğine ve amacına uyarak âyetin sınırlarını genişleterek anlamaya çalışmalıyız. Kur’an bir olayı, bir insanı, bir toplumu örnekleyerek anlatır. Fakat o örnekte takılıp kalmamızı arzu etmez. İsâ’ya tanrılık isnad edenleri Hıristiyanlar (ehli kitab, Nasara) olarak tanımlar. Hitap sadece “örneğe/ehli kitaba-Nasara’ya” değildir… kendi nefsine ya da başkasına Rablik  kapsamına giren her tür düşünceyi veren tüm insanlaradır. 

Füsûs’ül-Hikem Yorumlu Özeti (15/9.Bölüm İsa)

Kur’an Hz. İsâ’nın dilinden özellikle Allah’a Kulluk gerçeğini belirtiyor. Çünkü çokluk (kesret) tuzağına yakalanmış olan Hıristiyanlık düşüncesi Allah’ın varlığını ve Kulların varlığını ikiye ayırarak İsâ’ya ayrıca bir tanrılık (Uluhiyet) yüklemek istemişlerdir.

Füsûs’ül-Hikem Yorumlu Özeti (15/8.Bölüm İsa)

Meryem’e zinâ suçlamasında bulunanlar ile Meryem’in mâsum olduğunu savunanların ellerinde hukuksal geçerliliği olan hiçbir kanıt yoktur. Geçerli kanıtın olmadığı bir olay Kur’an tarafından kabul ve red imtihanı yapmak için sunulmaz. Ellerinde kanıt olmayanın suçlaması da geçersizdir, ellerinde kanıt olmayanın savunması da geçersizdir. O halde Kur’an’ın bizden istediği İsâ ve Meryem olayına taraftar veya karşıt olmamız değil… yaratılış modellerinin sınırsız olduğunu tefekkür etmemizdir.

Füsûs’ül-Hikem Yorumlu Özeti (15/7.Bölüm İsa)

Veren el alan elden üstündür sözü varlığın tecelli aşamalarını ifade etmektedir. “Veren el” Allah’ın zâtında mevcut olan “esmâ mertebesi”dir. “Alan el” varlığını esmâdan alan tecelliyat âlemidir. İnsan her iki âlemin toplamıdır (cem’idir).

Füsûs’ül-Hikem Yorumlu Özeti (15/6.Bölüm İsa)

Meryem, İsâ ve kanatlı Cebrâil “kutsal resimlerindeki” melek modelinin “geçersiz” olduğunu anlayanlar fakat bu bilginin Hz. Muhammed’den çıkışını hazmedemeyenler Hz. Muhammed a.s.’ı “akıllı bir filozof fakat tanrıyı ve melekleri inkâr eden bir ateist” ilan ettiler.

Füsûs’ül-Hikem Yorumlu Özeti (15/5.Bölüm İsa)

“Varlığı üçe ayıran”… “ehl-i sâlib” gibi düşünenlere yâni haçın temsil ettiği Allah, Allah’ın Ruhu, Allah’dan başkası… mantığına dahil olur.